കണക്കെഴുത്തുകാരുടെ കഥ

തോറ്റവരുടെ

കണക്കു പുസ്തകത്തിലെ

അക്കങ്ങള്‍

എപ്പോഴും മാഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കും,

തോല്‍വി ഭയന്ന്

ആ അക്കങ്ങളിലേക്ക്

തന്നെ തുറിച്ച്

നോക്കുന്നതിനാലാകാം

അക്കങ്ങള്‍

ഇത്രപെട്ടന്ന്

മരിച്ചു പോകുന്നത്.

അവന്റെ പുസ്തകത്തില്‍

ഉത്തമര്‍ണ്ണനില്‍ നിന്നും

അധമര്‍ണനിലേക്കുള്ള ദൂരം

ഏഴുകടലിനും

ഏഴുകരക്കുമപ്പുറത്തായിരിക്കും

എന്നും വാങ്ങിയതിലും കൂടുതല്‍

കൊടുത്തതിന്റെ

ആലസ്യത്തിലായിരിക്കും

അവള്‍ ഉറങ്ങുക.

അവന്റെ

രാത്രികളില്‍

എന്നോ ഒരിക്കല്‍

തീപിടിച്ച്

മുങ്ങിമരിച്ച

ഒരു കപ്പലിന്റെയും

കപ്പിത്താന്റെയും കഥ

സിനിമയാകാറുണ്ടായിരിക്കും.

കമ്പ്യൂട്ടര്‍

വെളിച്ചത്തിലേക്കുള്ള

തുറിച്ചു നോട്ടത്തിനി-

-ടയിലെപ്പോഴോ

സൂത്രത്തില്‍ അകത്തുകയറിയ

ഇരുട്ട് കൂട്ടികൊടുത്ത

ചില ശബ്ദങ്ങളുണ്ടാകാം

അവരുടെ കൂടെ.

ജീവിക്കണമെന്ന്

മാത്രം പറയുന്ന

ചില ഇമ്പമുള്ള

പാട്ടുകളായി.

ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്തെ.. പ്രത്യേക കുറിപ്പ്..

ഞാനിന്നലെ

ഒരു ചേച്ചിയെ കണ്ടു.

നീളമുള്ള

പച്ചക്കുപ്പായത്തില്‍

കൈകള്‍ ആകാശത്തേക്ക്

നീട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന

സുന്ദരിയായ ഒരു ചേച്ചി.

അവര്‍ക്കു

ഇറാഖിലെ അമ്മമാരുടെ

മുഖമായിരുന്നു.

ഇന്നലെ വരെ

ഇവളുടെ മുഖം

വീടിന് പുറത്താരും

കണ്ടിട്ടേയില്ല.

ഇന്ന്

നമ്മളോരോരുത്തരും

ടെലിവിഷനിലൂടെ

കണ്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

അവളുടെ തലയിലെ പര്‍ദ്ദ

അവളെടുത്ത്

മാറ്റിയതല്ല.

അവളെയിതിടാന്‍

പ്രേരിപ്പിച്ചവര്‍ തന്നെ

കത്തിച്ചു കളഞ്ഞതാണ്.

അവളുടെ ചിന്തകള്‍

കത്തിപ്പോയ തന്റെ

മുഖം മൂടിയെക്കുറിച്ചല്ല.

ഒന്നു കാണാന്‍ ശരീരാവയവങ്ങള്‍

പോലും ബാക്കിയാക്കിയില്ലാത്ത

തന്റെ പിള്ളാരുടെ

അച്ഛനെക്കുറിച്ചാണ്.

പണികഴിഞ്ഞ് വന്ന്

ഒന്നു കിടക്കട്ടെയെന്ന്

പറഞ്ഞ അയാളെ

താന്‍ തന്നെയാണ്

‘കൊച്ച് കരയുന്നു

ഒന്നു വേഗം പോയ് വരൂ-

-വെന്ന് നിര്‍ബന്ധിച്ചത്.

പുറത്തെവിടെയോ

പൊട്ടിത്തെറികള്‍

നടന്നുവെന്ന്

ആരൊക്കെയോ

പറഞ്ഞ് പോകുന്നത് കേട്ടു.

കുഞ്ഞിനെയുമെടുത്ത്

അപ്പോള്‍ ഇറങ്ങിയതാണ്.

പോയ കടവരെ ചെന്ന് നോക്കി.

പരിക്കേറ്റവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍

ആരും കണ്ടിട്ടില്ല.

മരിച്ചവരാരെങ്കിലും

കണ്ടിട്ടുണ്ടോയെന്ന്

വിളിച്ച് ചോദിക്കയാണവള്‍.

അവളുടെ

പര്‍ദ്ദയുടെ നിറമുള്ള

ഒരു ലോകത്തോട്.

--------------------------------------------------------------------

കുറിപ്പ്:

ഇറാഖിലെ ബോംബ് സ്ഫോടനങ്ങളില്‍ എല്ലാം തകര്‍ന്ന ഒത്തിരിപ്പേര്‍ക്ക് വേണ്ടി

ഒരു മുറി.. രണ്ട് ചിന്തകള്‍..

എല്ലാ പൌര്‍ണ്ണമികളിലും

ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക്

എത്തി നോക്കാന്‍

നഗരത്തില്‍, എനിക്കൊരു

മുറിയുണ്ടായിരുന്നു.

എല്ലാ അമാവാസികളുടെയും

ഇരുട്ടിനെ മൊത്തമായി

വിളിച്ചു കയറ്റാന്‍ പറ്റിയ

വാതിലുള്ള ഒരു മുറി.

അല്ലേലും

ഈ വാതിലുകളിങ്ങനാ

ആവശ്യമില്ലാത്തവയെ

ഓടിച്ച് അകത്തു കയറ്റും.

സ്വകാര്യതയിലേക്ക്

തുറിച്ച കണ്ണുകളയക്കുന്ന

ജന്തുക്കള്‍.

എന്റെ വീര്‍പ്പുമുട്ടലുകളും

പൊട്ടിച്ചിരികളും കേട്ട്

എന്നെ ഗാഡമായി

പ്രണയിച്ചിരുന്ന

ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ

പറന്നു വരുന്ന

ചുംബനങ്ങളെ

എന്നിലേക്കെത്തിക്കുന്ന

നാലഴികളുള്ള

ഒരു ജനലുണ്ടായിരുന്നു.

അഞ്ചാമതൊരു

അഴികൂടി

പണിയാനുള്ള

ചിന്തകളായിരുന്നു

എന്റെ മനസില്‍.

ഈ അഴികള്‍

അടയുന്ന നിമിഷം,

മുറിയിലെ

ഏതോ ആണുവില്‍

ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന

അപരിചതനെ

ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചിരുന്നു.

ജനലിനകലെ നിന്നുള്ള

ആ മൂന്ന് വയസ്സുകാരിയുടെ

ശുശ്രൂഷയായിരുന്നു

അന്നെന്നെ ജീവിപ്പിച്ചിരുന്നത്.

എനിക്കെന്റെ ചിന്തകള്‍

നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു,

ഇന്ന്

നഗരത്തിലെ പോലെ

മറ്റു പലയിടങ്ങളിലും

എനിക്ക് ഓരോ മുറികളുണ്ട്.

ഏങ്കിലും

ഭ്രാന്താശുപത്രിയുടെ

ഏതെങ്കിലുമൊരു കോണില്‍

ആ പഴയ

മുറിയും വാതിലും

ജനലും പെണ്‍കുട്ടിയും

ഇപ്പോഴും കാണും.

ഹാവൂവിലെ സ്ത്രീകള്‍

ഹാവൂവിലെ

സ്ത്രീകളുടെയല്ലാം

രഹസ്യക്കാരനാണു ഞാന്‍.

രാത്രിയുടെ കൂലിയുമെണ്ണി

ഞാനീ തെരുവിലൂടെ

നടക്കാറുണ്ട്.

ഏതെങ്കിലും

പൈപ്പിന്‍ ചുവട്ടില്‍

കുളിച്ചെന്നു വരുത്തി

ഉറക്കത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.

ഉറക്കത്തില്‍

വീര്‍ത്തു വരുന്ന

എന്റെ വയറും തടവി

വയറ്റില്‍ നിന്നൊരു

ചാപിള്ള പെറ്റു വീഴുന്നതും

സ്വപ്നം കണ്ട് ഞാനുണരുന്നു.

പണ്ട് ഹാവൂവെത്ര

സുന്ദരമായിരുന്നു,

ഇവിടുത്തെ സ്ത്രീകളും.

ഇപ്പൊഴവര്‍

പഴയതു പോലെയല്ല,

എനിക്കറിയാം

എനിക്കേ അറിയൂ.

ഹാവൂവിലൂടെ

കടന്നു പോകുന്ന

പുലര്‍ച്ചവണ്ടിയെത്തി നിന്നിരുന്നത്

ഇവരുടെ കിതപ്പുകളിലായിരുന്നു.

ഇന്ന് ആ കിതപ്പുകള്‍

രാത്രിവണ്ടിക്കു തന്നെ

തെരുവ് കടന്നു പൊകുന്നു.

തെരുവില്‍

ക്രിക്കെറ്റ് കളിക്കുന്ന

കുട്ടികളെ

തെറി വിളിക്കാന്‍

പോലുമാകാത്ത ഇവരുടെ

പകലുകള്‍

ദുര്‍ബലങ്ങളാണ്.

പഴയപോലെ

തെരുവില്‍ നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്ന

ലോറികളില്‍ നിന്നും

രാത്രിയുടെ സീല്‍കാരങ്ങള്‍

കേള്‍ക്കാറില്ല.

എന്നെങ്കിലും ഹാവൂവിലൂടെയുള്ള

നിങ്ങളുടെ യാത്രയും

വിരസമാകില്ല

കാരണം

ഹാവൂവിലെ വയറുകള്‍ക്ക്

ഇപ്പോഴും വിശക്കാറുണ്ട്.

ചില ചോറ്റാനിക്കര കാഴ്ചകള്‍

ഒരു സിഗരറ്റിന്റെ
ദൂരമേയുള്ളൂ
വീട്ടില്‍ നിന്നും നടക്കലേക്ക്.
പാടവും നടുക്കുള്ള
പള്ളിയാന്‍ ചേട്ടന്റെ
കൂരയും കടന്നാല്‍ ചോറ്റാനിക്കരയെത്താം.

കച്ചവടത്തിനായി വന്ന
ലോഡ്ജ്മുതലാളിമാരത്രെ
ചോറ്റാനിക്കരയമ്മയെ
ചീത്തയാക്കിയത്.
പാപപരിഹാരമായാകണം
ഇന്നും കുറേയവളുമാര്‍
ലോഡ്ജുകള്‍
കയറിയിറങ്ങുന്നുണ്ട്.

കീഴ്കാവില്‍
തറച്ചിരിക്കുന്ന ആണികളില്‍ നിന്നും
ഓടിയൊളിക്കാനാവില്ല
ഒരു ദേവിക്കും ദേവനും ഒരിക്കലും.
ഒന്നു കാതോര്‍ത്താല്‍
കേള്‍ക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ
ഒരായിരം അമ്മേവിളികള്‍
ഈ ആണികളില്‍ നിന്നും.

ഇവിടെ മുങ്ങിമരിച്ച
ഏതാത്മാവിനെയാണ്
നിങ്ങളീയാണികളിലേക്ക്
തറച്ചിരുത്താന്‍ പോകുന്നത്.

പൂരപ്പറമ്പിലൂടെയുള്ള
മടക്കയാത്രയില്‍
ഒരു വെയിലിന്റെ
ദൂരക്കൂടുതല്‍ കാണാം.
ഇപ്പോഴും
ഒരു സിഗരറ്റിന്റെ ദൂരം
മാത്രമെ കാണൂ
എന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക്.